Blog: Brinkman for president

Pleidooi van Johan Fretz
Pleidooi van Johan Fretz

Terwijl de stad vol verkiezingsposters hing, liet de uitgerangeerde politicus zijn hoofd zakken. Enige tijd geleden was hij met veel ophef uit de PVV gestapt en had luidkeels geroepen dat zijn nieuwe partij de orde zou overnemen. Maar ergens was een kink in de kabel gekomen en zonder zijn grootmeester naast hem was de politicus weer gewoon politieagent. Een ietwat dommige politieagent zelfs misschien. Het begin was nog wel te doen geweest. De rust van het thuis zitten, met de zekerheid van een vast inkomen had hem goed gedaan na alle hectiek. Maar na enige tijd begon toch het aanzien af te brokkelen. Mensen op straat herkenden hem niet meer en ook langzaam werd hij niet meer gevraagd voor TV optredens of lezingen in het land. In een melancholisch moment opende hij de doos met de PVV prullaria die hij had bewaard en zijn oog viel op een polsbandje met de inscriptie W.Z.G.D. “Wat Zou Geert Doen”. Direct kwam een glinstering in zijn ogen. Het idee en de uitvoering ervan voltrok in razend tempo en snel pakte hij de telefoon en belde zijn vriend op de redactie van een landelijk blad. Niet veel later knikte hij trots naar zijn foto in het blad. De tekst die erbij zat, zou zonder twijfel zijn naam weer doen laten circuleren. En de kunstenaars lieten hem niet in de steek! Snel buitelden ze over elkaar heen om hun walging uit te spuien en zich in veelvuldige reacties vooral richten op de onjuistheden in zijn betoog. “Haha wat een onnauwkeurige rechtlijnigheid”, zou overal gedeeld worden. En terecht: hij had immers maar wat gegokt toen hij de bedragen noemde, en het gehele verhaal was een verzinsel. Maar het doel was bereikt: de kunstenaars verzorgde de nieuwsverspreiding voor de oprichting van zijn nog op te richten ondernemerspartij.

Toen de reacties op Hero Brinkman begonnen te verspreiden op het internet, kreeg ik een deja vu: op 3 maart 2010 had Sietse Fritsma (PVV) het tijdens een gemeenteraadsverkiezingsdebat in Den Haag “gedurfd” om het Residentie Orkest een tromboneclubje te noemen. Hilariteit alom en de kunst reageerde geschokt. De kunsten moesten zich verdedigen maar het argument: het is kunst, dat kun je niet uitleggen, maar daar blijf je vanaf! Was niet langer geschikt. Vele zeer treffende woorden zijn geroepen, denk bijvoorbeeld aan het pamflet van Johan Fretz van 8 oktober 2010 op het Malieveld. En ook is er scherp gedebatteerd over het bestaansrecht van de sector (denk aan de stukken van Melle Daamen). Maar de goede discussie blijft helaas meestal binnen de sector hangen. Preken voor eigen parochie dus.  Terwijl als we verontwaardigd zijn of uitgedaagd worden, dan keren we echt naar buiten en laten zien hoe belachelijk we iets vinden. En daarmee is de sector dus bij uitstek geschikt om als marketingmiddel in te zetten.

Ik wil er graag eens anders naar kijken: Hero Brinkman richt een partij op voor ondernemers. En laten die nou vooral in de creatieve sector zitten. Vooral sinds de stelselmatig uitgeroepen noodzaak tot cultureel ondernemen. Ik ben zelf erg benieuwd naar zijn standpunten en ik vertrouw erop dat hij goede ideeën heeft over belastingconstructies, startersregelingen, zzp-voordelen en ga zo maar door. De cultuursector zal waanzinnig van deze ondernemerspartij kunnen profiteren. En het partijprogram is 2 a4-tjes. Dus goed te lezen naast je gemiddelde 80 urige werkweek als kleine kunstinstelling.  Maar laten we vooral niet te vroeg juichen. De partij is nog in oprichting en we weten allemaal het succes van de VPN. Dus er moet nog wel een hoop gebeuren voordat Brinkman echt op een zetel komt. Maar als dat moge gebeuren en Minister President Brinkman moet eens een rekensom maken. Dan heeft ie tegen die tijd hopelijk een nieuwe rekenmachine kunnen kopen, of een goed zakelijk adviseur natuurlijk!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *